Rondreis Vancouver, Washington & Vancouver Island – 18 dagen vol natuur, kust & avontuur
In 18 dagen trokken we met camper, ferry langs de mooiste plekken van West-Canada en het noordwesten van de Verenigde Staten.
We startten in het bruisende Vancouver, verkenden de hoogte van de Capilano Bridge en doorkruisten vervolgens de indrukwekkende nationale parken van North Cascades, Mount Rainier en Olympic. We wandelden door oerbossen, liepen langs watervallen, genoten van ruige kustlijnen en stonden op uitzichtpunten om nooit te vergeten—zoals Hurricane Ridge.
In Seattle proefden we stadssfeer, in de Hoh Rain Forest dompelden we ons onder in een sprookjesachtig regenwoud en in Sol Duc ontspanden we in warmwaterbronnen. Daarna reisden we terug naar Canada, waar Vancouver Island ons verraste met woudreuzen, stille meren, ruige stranden en walvissen voor de kust van Tofino.
De reis eindigde in Vancouver, waar we nog een bezoek brachten aan het aquarium voor we weer naar huis vlogen—met een koffer vol verhalen en herinneringen aan een onvergetelijke natuurreis.
Dag 1: Vakantie begint… bijna!
1 juni 2008
Om 4.00 uur ‘s nachts staat de taxi voor de deur. Klaar voor avontuur? Ja! Klaar voor slaap? Helemaal niet. Met twee kleine kids (2 en 4 jaar), vier koffers, twee tassen, twee autostoeltjes én een kinderwagen vertrekken we vanaf Zaventem via Londen naar Vancouver.
De eerste uitdaging: inchecken en de eerste lading bagage kwijtraken. De vlucht naar Londen is kort en de overstap naar Vancouver laat ons nauwelijks ademhalen.
In het vliegtuig proberen we de kinderen bezig te houden. Bram kan niet wachten en tekent alsof zijn leven ervan afhangt, terwijl Koen alvast een klein dutje doet. Eten, drinken, af en toe een oogje dichtdoen… het ritme van de vlucht houdt ons behoorlijk bezig. Net als het geduld bijna op is, zet de landing in.
Bij aankomst worden we vriendelijk met een ‘golfkarretje’ door de douane naar de bagageband gebracht. Onze koffers zijn snel op de kar, maar de kinderwagen? Die heeft de aansluiting gemist. Gelukkig krijgen we een leenbuggy en wordt ons verzekerd dat de wagen de volgende dag weer wordt geleverd.
Een taxi brengt ons naar het hotel. Daar zetten we de koffers aan de kant en duiken samen een dutje in. Om 17.00 uur lokale tijd worden we weer wakker. Moe, maar vastberaden om in het ritme te komen, maken we een korte wandeling en eten wat. Terug in het hotel nog een heerlijk badje—gelukkig, want om 2.00 uur staat Koen alweer paraat en wil absoluut niet terug naar bed. De rest van de nacht blijft er dus altijd wel iemand wakker.
Afgelegde afstand vandaag: 7.600 km
Dag 2: Eerste ontdekkingen in Vancouver
Na een nacht die niet helemaal optimaal was, staan we vroeg op. Om 8.00 uur bellen we snel even naar huis om te laten weten dat alles goed is. Na een stevig ontbijt stappen we op de trolley van de Vancouver Trolley Company—vandaag doorkruisen we Downtown Vancouver.|Onze eerste stop: Stanley Park. We wandelen langs het water, met de skyline van de stad op de achtergrond, tot aan de indrukwekkende Totem Poles. Daar stappen we weer op de volgende trolley, die ons verder door het park brengt richting Granville Island. Hier duiken we de markt in. Het ruikt er heerlijk en we kunnen het niet laten om even te proeven van al dat lekkers voordat we doorrijden naar Chinatown.
In de classical Chinese garden van Dr. Sun Yat-Sen schuiven we aan bij een rondleiding. Het is prachtig en authentiek, maar de kleine avonturiers Bram en Koen beginnen langzaam moe te worden. We wandelen nog wat door de straatjes van Chinatown en kopen er wat gedroogd fruit als snack
Op de terugweg in de trolley valt Koen in slaap. Perfect moment om zelf even te rusten. Rond 17.30 uur brengt de hotelshuttle ons naar Gastown, waar we gaan eten bij de Old Spaghetti Factory. Zelfs midden in de beroemde trein van het restaurant kunnen de kinderen zich niet echt concentreren op het eten.
Op de terugweg kopen we onze eerste souvenirs. Koen valt weer in slaap in de buggy, en Bram moet het laatste stukje vanwege de ontbrekende eigen kinderwagen zelfs gedragen worden. We kruipen vroeg ons bed in, maar om 2.00 uur wordt de rust verstoord door een luide bons op de deur (wraak voor gisteren?), waarna Bram besluit dat slapen geen optie meer is en ons tot de vroege ochtend wakker houdt.
Dag 3: Op naar de Capilano Bridge & eindelijk onze camper!
De kinderwagen die gisteren maar niet kwam opdagen, zorgde voor wat zenuwen… maar zodra we ’s ochtends de lobby instappen, staat hij daar gelukkig gewoon op ons te wachten. Opluchting nummer één van de dag!
Na het ontbijt hebben we nog een paar uur tot onze taxi komt om ons naar de camperverhuurder te brengen. Tijd genoeg dus voor een uitstapje. We nemen de hoteltaxi, de SeaBus én de bus richting Capilano Suspension Bridge—150 meter lang en 60 meter hoog, en dat voel je.
Ondanks de regen is het er prachtig. We krijgen een leuke rondleiding over het ontstaan van de hangbrug, wandelen door het regenwoud en sluiten af met het Treetops Adventure, een reeks loopbruggen hoog tussen de bomen. Een perfecte plek om even te vergeten dat we op tijd terug moeten zijn.
De terugreis met bus, SeaBus en trolley voelt inmiddels als routine. Als we bij het hotel aankomen, staat ook onze taxi al klaar. Alle spullen gaan in één keer de — ietwat krappe — auto in, inclusief twee slapende kinderen in hun autostoeltjes. Vooral Koen slaapt rustig door alsof er niets aan de hand is.
Bij Cruise Canada zien we meteen dat het druk is. Veel mensen wachten nog op hun camper, dus we begrijpen direct dat dit langer gaat duren dan gepland. Om 17.00 uur is het dan eindelijk zo ver: onze camper rolt naar buiten. Na een snelle uitleg en een blik op de basics laden we alles in en rijden we rond 17.30 uur weg.
We stoppen bij de eerste supermarkt die we tegenkomen om boodschappen te doen voor de komende dagen. Daarna rijden we naar onze eerste camping in Fort Langley. Het is niet zo ver, maar door het late vertrek komen we pas rond 20.30 uur aan.
We maken een snelle avondmaaltijd, leggen de kinderen — voor het eerst sámen in één bed — neer, en ruimen daarna alle koffers uit in de kleine kastjes van de camper. Rond 22.30 uur vallen we volledig uitgeput in slaap.
Km-stand: 70 km
Dag 4: Fort Langley & de grens over naar de VS
We hebben allemaal verrassend goed geslapen. Na het ontbijt doen we het rustig aan: de kinderen lezen en tekenen terwijl wij de laatste spullen in de camper opruimen. Buiten ziet het er wat grauw uit en we twijfelen even of we naar Fort Langley National Historic Site zullen wandelen. Maar met goede schoenen en regenjassen besluiten we er toch op uit te trekken.
Het fort is niet groot, maar wel ontzettend leuk voor kinderen. Er zijn meerdere schoolklassen bezig met praktische opdrachten zoals hout zagen, goud zoeken en houten huisjes bouwen. Bram kijkt zijn ogen uit en vindt het geweldig om te zien wat de andere kinderen allemaal doen.
Na het bezoek wandelen we door het gezellige dorpje Fort Langley, langs kleine winkeltjes, en eten een warm broodje om weer op te warmen. Daarna stappen we in de camper en rijden richting de Amerikaanse grens.
De grenscontrole is streng: we moeten er met z’n allen uit — natuurlijk precies op het moment dat Koen net heerlijk ligt te slapen. Formulieren invullen, elektronische vingerafdrukken laten nemen en op de foto… alles hoort erbij. Ook onze voedselvoorraad wordt gecontroleerd en de mandarijnen uit Peru moeten we helaas inleveren. Daarna mogen we eindelijk doorrijden richting North Cascades National Park.
Op de Newhalem Campground hebben we een prachtige plek tussen de bomen. Het is hier heerlijk rustig (tenminste… zodra de kinderen slapen). We verkennen de omgeving nog even en eten in de camper. Net als Koen onder de douche staat — helemaal ingezeept — blijkt het water op te zijn, ondanks dat de meter iets anders zegt. Met de allerlaatste druppels krijgen we beide mannen schoon.
Als de kinderen in bed liggen, genieten wij nog even van de stilte en de natuur om ons heen. Daarna kruipen we zelf ook ons bed in.
Km-stand: 240 km
Dag 5: Regen, regenwoud & door naar Seattle
We starten de dag met een bezoek aan het Visitor Center van North Cascades National Park. Hier laten we ons informeren over korte wandelingen, het weer en de openstelling van de wegen in de omliggende parken. Ook krijgen we een duidelijke waarschuwing mee: door de late sneeuwval worden beren vaker gespot in de lager gelegen gebieden. Goed om te weten—en toch even slikken.
Ondanks de aanhoudende regen blijven we tijdens de River Loop Trail opvallend genoeg droog. We wandelen door een bijna sprookjesachtig bos vol mosbegroeide takken, varens, gigantische holle bomen en indrukwekkende omgevallen wortelstelsels. Het voelt alsof we zo een fantasiewereld binnenlopen.
Na de wandeling rijden we met de camper verder door het park. Onderweg stoppen we regelmatig om te genieten van de uitzichten, met als hoogtepunt het felblauwe Diablo Lake. In onze enthousiasme rijden we iets te ver door op zoek naar het laatste uitzichtpunt, waardoor we weer moeten omkeren. Hierdoor laten we helaas de Cedars Trail schieten.
Daarna zetten we koers richting Seattle. De avondspits is inmiddels begonnen, maar wij hebben geluk: wij rijden de stad ín, terwijl de meeste mensen juist de stad uit willen. Onze eerste campingkeuze, de Trailer Inn, blijkt meer op een parkeerplaats te lijken dan op een camping. We rijden daarom door naar Vasa Park, waar het er gelukkig een stuk prettiger uitziet. Nadeel: ze hebben maar plek voor één nacht. We besluiten te blijven.
De kinderen kunnen hun energie kwijt in de speeltuin, terwijl wij alles weer op orde brengen. Na het eten duiken we “samen” onder de douche en draaien we meteen twee wasjes. Praktisch én gezellig—op camperreis gaat dat verrassend goed samen.
Km-stand: 580 km
Dag 6: Seattle, plannen wijzigen & eindelijk zon
Omdat we op de vorige camping maar één nacht konden blijven, willen we de camper bij een P+R parkeren. Helaas blijkt bij aankomst dat er geen plek is voor campers. Tijd om onze plannen te herzien. We bellen met een KOA-camping net buiten Seattle en vragen of ze plaats hebben én of er een busverbinding is naar downtown. Gelukkig is het antwoord op beide vragen ja, dus rijden we die kant op.
Voordat we verdergaan, slaan we bij de supermarkt flink wat proviand in voor de komende dagen. Door deze ommezwaai is het al na 13.00 uur wanneer we eindelijk richting het centrum vertrekken. In de bus eten we onze boterhammen op—de rit duurt bijna drie kwartier.
Het gehobbel van de bus doet zijn werk: Koen valt in slaap en dut zelfs in de kinderwagen nog bijna een uur door. Wij wandelen ondertussen lekker droog (ja, het regent wéér—al is het minder dan vanochtend) door Pike Place Market. Overal bloemen, hippie-achtige kunst, heerlijk eten en natuurlijk vis. Vooral het gooien van de vissen blijft een spektakel om naar te kijken.
Na een pauze bij Starbucks met koffie, sap en koek stappen we op de monorail richting de Space Needle. De lift schiet ons in no-time naar 160 meter hoogte. Boven genieten we van een indrukwekkend 360-graden uitzicht over de skyline, de haven en de omliggende bergen. En voor het eerst deze vakantie: blauwe lucht! De regenjassen kunnen uit.
We nemen de monorail terug, eten nog wat en stappen daarna weer op de bus richting de camping. Omdat het inmiddels na 19.00 uur is, zijn de busstations in de tunnel gesloten en moeten we even zoeken waar de bus nu vertrekt. Dat lukt vrij snel, al moeten we nog een halfuur wachten op de volgende rit.
In de bus loopt de kinderwagen vast tussen de banken. Terwijl we onhandig proberen te manoeuvreren, breekt er zelfs iets af. Moe en een beetje geschrokken komen we uiteindelijk weer aan op de camping. De kinderen spelen nog even in de speeltuin en niet veel later ligt iedereen in bed.
Km-stand: 620 km
Dag 7: Sneeuw, bergen & Mount Rainier
Voor het eerst deze reis zijn wij vóór de kinderen wakker—om 7.30 uur al. We ruimen de camper op, kleden ons aan en genieten even van de stilte. Na het ontbijt krijgen we onverwacht bezoek: de buurvrouw stapt onze camper binnen omdat ze denkt dat het de hare is. Een komisch begin van de dag. De kinderen spelen nog even in de speeltuin terwijl wij Canadese kaarten posten en geld pinnen. Daarna rijden we richting Mount Rainier National Park, via een prachtige route. Net voordat het bereik wegvalt, sturen we nog snel een sms naar huis: alles gaat goed.
Bij de ingang van het park zien we langs de weg elk grazen—het eerste wild dat we deze vakantie spotten. Een bijzonder moment. Dan begint de klim naar de Chinook Pass (1657 meter). Dat deze pas pas twee dagen open is, wordt meteen duidelijk: langs de weg ligt de sneeuw nog metershoog, soms zelfs zo hoog als de camper.
Na de pas dalen we af richting Wenatchee National Forest. Het landschap verandert compleet: glooiende heuvels, donkere rotsen en hier en daar wat struiken en bomen. Onderweg stoppen we meerdere keren om te eten, even de benen te strekken en vooral om te genieten van het uitzicht.
Wanneer we het park aan de zuidkant opnieuw binnenrijden, zoeken we een plekje op de Ohanapecosh Campground, midden tussen de bomen en vlak bij het water. De kinderen vermaken zich uitstekend door takjes in de snelstromende rivier te gooien. Aan de vele omgevallen bomen is nog goed te zien dat de schade van de overstroming in 2006 hier nog niet volledig hersteld is.
Na een korte wandeling helpt Bram mee met koken en afwassen. We lezen en puzzelen nog wat samen, waarna het tijd is voor bed. Wij gebruiken de avond om de route voor morgen te plannen en onze schrijfachterstand bij te werken.
Km-stand: 895 km
Dag 8: Sneeuw, oerbomen & Mount Rainier van dichtbij
Vanaf onze camping rijden we ’s ochtends richting de Stevens Canyon Entrance, het eerste punt waar we entree betalen voor Mount Rainier National Park. Hier starten we met de Grove of the Patriarchs Trail: een prachtige wandeling tussen enorme ceders en bruggetjes over stromend water. Tot onze verrassing lopen we zelfs deels door de sneeuw—bijzonder voor begin juni.
Terug in de camper rijden we verder het park in. Bij Box Canyon maken we een korte wandeling naar de Overlook Bridge. Hier ploeteren we opnieuw door flinke hoeveelheden sneeuw, maar het uitzicht maakt alles meer dan goed. Vanaf de brug kijken we zo’n 40 meter omlaag in een kolkende gorge, indrukwekkend én een beetje spannend.
Langs de route zoeken we Louise Lake en Reflection Lake, maar die liggen nog volledig verscholen onder de sneeuw. Ook de Paradise Valley Parkway is nog gesloten door de winterse omstandigheden, waardoor we de Nisqually Vista Trail helaas moeten overslaan. Wel krijgen we iets heel moois terug: door het heldere, zonnige weer zien we Mount Rainier voor het eerst volledig achter de wolken vandaan komen. Wat een ijsbedekte gigant!
Bij Narada Falls nemen we eerst even de tijd om te eten, waarna we—opnieuw door de sneeuw—nog een korte wandeling maken. Onze laatste trail van de dag lopen we bijna aan het einde van het park bij het informatiecentrum: de rustige Trail of the Shadows. Langs de rand van het bos wandelen we rond een open meadow met natuurlijke bronnen en grazende hertjes.
Bij het laatste uitzichtspunt worden we nogmaals beloond met een prachtig zicht op Mount Rainier. Daarna verlaten we het park en rijden—zonder het meteen door te hebben—onze camping voorbij. Gelukkig is het een knusse plek onder de bomen. Terwijl Linda kookt, spelen de kinderen in het speeltuintje.
Tijdens het eten roept Koen ineens: “Hertje!” En inderdaad: een paar hertjes wandelen rustig over de camping en verdwijnen weer het bos in. Na het douchen in de camper (altijd een avontuur: te koud, te heet), eten we nog een toetje en lezen een boekje.
Als de kinderen in bed liggen, bekijken we de route voor de komende dagen—zeker nu blijkt dat Mount St. Helens nog diep onder de sneeuw ligt.
Km-stand: 970 km