Dag 11: Van Bryce Canyon naar Lake Powell en Glen Canyon Dam
andaag rijden we van Bryce Canyon naar Page, gelegen aan Lake Powell. Omdat de afstand slechts zo’n 150 kilometer is, starten we rustig en ontbijten we eerst uitgebreid in Ruby’s Inn. Voordat we vertrekken bellen we vanuit onze hotelkamer met Airstar Tours om onze helikoptervlucht boven de Grand Canyon te bevestigen. Gelukkig kunnen we een miscommunicatie in de reservering nog rechtzetten, waardoor we morgen toch de lucht in mogen.
Onderweg richting Page zien we de afslag naar Coral Pink Sand Dunes State Park en besluiten spontaan een kijkje te nemen. Via een lange, bijna verlaten weg komen we uit bij roze gekleurde zandduinen. Het is een bijzondere ervaring om door het zachte zand te lopen. Hoewel het leven zich overdag nauwelijks laat zien, verraden de vele sporen dat hier ’s avonds en ’s nachts genoeg dieren actief zijn.
Terug op de hoofdroute rijden we verder richting Lake Powell en passeren we de Vermilion Cliffs, genoemd naar de opvallende kleurenschakeringen in het gesteente. Niet veel later verschijnt de eerste baai van Lake Powell in beeld. Dit enorme kunstmatige meer vult de Glen Canyon en is ontstaan na de bouw van de Glen Canyon Dam. Grote delen van de canyon zijn alleen per boot te bereiken.
Bij de Glen Canyon Dam brengen we een bezoek aan het visitor center, waar we een rondleiding van ongeveer een uur krijgen. We lopen bovenop de dam en dalen daarna zo’n vijftig verdiepingen af naar de onderhoudstunnels. Hier zien we van dichtbij hoe de turbines elektriciteit opwekken en hoe de dam helpt bij het reguleren van overstromingen.
Iets verderop langs de Glen Canyon vinden we een mooi uitzichtpunt over de dam en het meer, een fijne plek om even te pauzeren en alles in ons op te nemen. Ter voorbereiding op de vroege start van morgen richting de Grand Canyon doen we alvast boodschappen en vullen we de tank. In Page zelf is weinig te beleven, dus sluiten we de dag rustig af met wat televisie voordat we naar bed gaan.
Kilometerstand: 3269
Dag 12: Grand Canyon van boven en van dichtbij
Om 7.30 uur verlaten we Page en rijden we het uitgestrekte gebied van de Navajo Nation binnen. Langs de weg staan talloze kraampjes waar sieraden en aardewerk worden verkocht, volgens de verkopers handgemaakt. Zelfs betalen met een creditcard is hier geen probleem. Tot aan het Grand Canyon National Park rijden we door het Kaibab National Forest, een eindeloze zee van bomen die tot aan de horizon reikt.
Rond tien uur rijden we het park binnen en maken we onze eerste echte kennis met de Grand Canyon bij Desert View. Vanuit de uitkijktoren kijken we neer op een landschap dat nauwelijks te bevatten is. De canyon beslaat een gebied ter grootte van Zwitserland en de Colorado River heeft zich hier tot wel 1,6 kilometer diep door het gesteente gesneden. Het idee dat je er twee dagen over doet om af te dalen en weer omhoog te klimmen, maakt meteen duidelijk hoe immens dit natuurwonder is.
We volgen de Desert View Drive en stoppen bij vrijwel elk uitkijkpunt. Telkens ontvouwt zich een nieuw perspectief op de canyon, met andere kleuren, schaduwen en dieptes. Bij Grand View Point blijven we extra lang staan; het uitzicht is hier ronduit spectaculair en laat goed zien hoe gelaagd en groots dit landschap is.
Even voor twee uur melden we ons bij Airstar voor de helikoptervlucht. Met lichte spanning poseren we nog snel onder de draaiende rotorbladen. Daarna worden we stevig vastgesnoerd en krijgen we een koptelefoon op, die niet alleen het geluid dempt maar ook zorgt voor muziek en uitleg tijdens de vlucht. Het opstijgen gaat verrassend soepel en al snel vliegen we laag over de boomtoppen richting de rand van de canyon.
Vanuit de lucht is de Grand Canyon nog indrukwekkender dan vanaf de grond. We zweven langs plateaus, diepe kloven en volgen de loop van de Colorado River beneden ons. De schaal en schoonheid van het landschap zijn overweldigend en maken deze helikoptervlucht tot een absoluut hoogtepunt van onze reis door het zuidwesten van Amerika.
Voor we het goed en wel beseffen, is het halfuur in de lucht voorbij en vliegen we alweer terug naar het vliegveld. De helikoptervlucht over de Grand Canyon blijkt een onvergetelijke ervaring en elke dollar meer dan waard. Met dit hoogtepunt nog vers in het geheugen rijden we verder richting Sedona, opnieuw dwars door een deel van het uitgestrekte Kaibab Forest.
Ter hoogte van Flagstaff maken we een kleine omweg om een stukje van de legendarische Route 66 te volgen. Even wanen we ons terug in de tijd, op deze iconische weg die symbool staat voor het klassieke Amerika van motels, diners en eindeloze autoritten.
Het laatste deel van de route naar Sedona voert ons door Oak Creek Canyon. Hier verandert het landschap opnieuw: rode rotsformaties, groen bos en een kabbelend riviertje zorgen samen voor een bijna schilderachtig decor. De huizen die hier verscholen tussen de heuvels liggen, verraden dat dit een zeer geliefde en zeker niet goedkope woonomgeving is.
Sedona zelf blijkt een gezellig dorpje te zijn met leuke winkeltjes en een ruime keuze aan restaurants. Ons hotel vinden we niet meteen, omdat het net buiten het centrum ligt. De verwarring wordt compleet wanneer onze sleutelkaart de deur niet wil openen en we ontdekken dat we aan de verkeerde kamer staan te trekken.
Na deze kleine misser lopen we nog even het dorp in om rond te kijken. Voor het avondeten hoeven we niet ver te zoeken: het Thaise restaurant naast het hotel wint het van alle andere opties. Dat blijkt een uitstekende keuze, want het eten is zo goed dat er geen kruimel op het bord achterblijft.
Kilometerstand: 3340
Dag 13: Door de woestijn naar Palm Springs
De woestijn die we eerder op weg naar Las Vegas hebben doorkruist, ligt vandaag opnieuw voor ons. Het wordt een lange rijdag met flink wat kilometers. Na het ontbijt in ons Holiday Inn-hotel verlaten we Sedona, terwijl we tussen de laatste rode rotsformaties door rijden. Het eerste traject richting Prescott is een prachtige scenic route door de bergen.
Onderweg passeren we het kleurrijke en eigenzinnige dorpje Jerome, hoog tegen de heuvels geplakt. Zodra we de bergen achter ons laten, maakt het landschap snel plaats voor de woestijn. Eerst verschijnen nog cactussen in allerlei vormen en maten, maar ook die verdwijnen geleidelijk. Wat overblijft zijn eindeloze vlaktes en hier en daar een camperplaats langs de weg.
Om vooral niet midden in dit verlaten gebied te stranden, drukken we het gaspedaal stevig in op weg naar de bewoonde wereld. Hoewel de woestijn nog steeds doorgaat, kondigt een bord langs de snelweg al Palm Springs aan. Een geruststellend idee.
Het Best Western-hotel blijkt dit keer verrassend lastig te vinden; de gebruikelijke grote borden ontbreken. Wanneer we uiteindelijk uitstappen, krijgen we direct een hittegolf over ons heen: 42 graden. We zoeken zo snel mogelijk verkoeling op onze kamer en zetten de airconditioning maximaal aan.
Als de zon later wat zakt, nemen we een verfrissende duik in het zwembad. Daarna drogen we al lezend op aan de rand. Het is dan niet meer verzengend heet, maar met zo’n 30 graden blijft het nog steeds warm.
In downtown Palm Springs hebben ze hier slim op ingespeeld. Boven terrassen en voetpaden wordt koel water verneveld, wat meteen voor verlichting zorgt. Hier vinden we eindelijk een Sizzler-restaurant, dat we al vaker hadden gezien maar nooit op het juiste moment. Voor een aantrekkelijke prijs genieten we van een heerlijke steak met diverse bijgerechten.
Met een voldaan gevoel keren we terug naar het hotel en sluiten we deze warme, lange maar geslaagde dag af.
Kilometerstand: 4320
Dag 14: Joshua Tree en terug naar Los Angeles
Het ontbijt bij het zwembad stelt niet veel voor: een glas jus d’orange en een donut. Genoeg om wakker te worden, maar niet om lang te blijven hangen. We gaan daarom al snel op weg naar Joshua Tree National Park. Vanuit Palm Springs blijkt dit toch nog een aardige rit.
Eenmaal in het park begrijpen we meteen waarom het hier zo heet is. Yucca’s – de beroemde Joshua Trees – staan zover het oog reikt verspreid over het droge landschap. Het is een surrealistisch gezicht, bijna buitenaards.
Plotseling glibbert er iets voor de auto de weg over: een ratelslang. Nog voordat we goed en wel beseffen wat we zien, is hij alweer verdwenen tussen de rotsen. Met een verhoogde alertheid rijden we verder naar een uitzichtpunt. Hier merken we dat de smog van Los Angeles zelfs tot in dit park reikt; de bergen in de verte zijn zichtbaar, maar gehuld in een waas.
Op weg terug richting Los Angeles stoppen we bij een picknickplaats om een broodje te eten. Het waait hier flink, wat meteen de enorme hoeveelheid windmolens in deze regio verklaart. Het verkeer rondom LA is verrassend rustig, waarschijnlijk vanwege het weekend. We rijden dwars door deze immense stad richting ons hotel, dat gelukkig aan een grote doorgaande weg ligt.
Na het inchecken en het afzetten van onze bagage rijden we door naar Beverly Hills. De winkels zijn nog open en alle grote, bekende merken zijn vertegenwoordigd. We wandelen over Rodeo Drive en concluderen al snel dat onze portemonnee hier weinig te zoeken heeft. Toch is het leuk om rond te kijken. Daarna rijden we langs de indrukwekkende huizen van de rich and famous, waarbij elke straat lijkt te concurreren om de titel ‘meest luxueus’.
Een mooie afsluiting van onze roadtrip door het zuidwesten: van ruige natuur terug naar de glamour van Los Angeles.
We vervolgen onze weg naar Santa Monica. In de shopping mall eten we een hapje en maken meteen gebruik van de gelegenheid om een gratis e-mail en een foto te versturen.
Third Street hier in Santa Monica is een kleurrijke promenade. Artiesten van allerlei pluimage vertonen hun kunsten en zorgen voor een levendige sfeer. Het is leuk om hier even rond te slenteren en te kijken wat er allemaal gebeurt.
Op de weg terug naar ons hotel houden we de score bij. De parkeergarage ligt aan dezelfde straat als ons hotel, de Wilshire Boulevard. Toch rijden we van het ene naar het andere punt maar liefst 22 kilometer, waar we ongeveer drie kwartier over doen. Geen wonder dat je hier ongemerkt zoveel kilometers maakt.
Km stand; 4734
Dag 15 Universal Studios en laatste dag in Los Angeles
Op onze laatste vakantiedag bezoeken we de Universal Studios. Het is nog rustig op de weg en al snel rijden we de parkeerplaats op. De grote stroom bezoekers is nog niet op gang gekomen, waardoor we bij de eerste attracties vrijwel direct naar binnen kunnen. Het doolhof van The Mummy Returns is nog nieuw en de levende rekwisieten zorgen meerdere keren voor flinke schrikmomenten.
Daarna gaan we naar de Universal Studio Tour. Tijdens dit tramritje zijn er verschillende leuke special effects die ons verrassen. Voor de show van Waterworld zoeken we een veilig plekje, want het beloofde waterrijke spektakel blijkt geen overdrijving. Even denkt Linda dat het aanstormende vliegtuig niet op tijd zal stoppen, maar alles verloopt perfect.
Bij de Blues Brothers show genieten we van swingende muziek, waarna we plaatsnemen in de schuddende en schokkende rit van Back to the Future. Na een korte pauze en een hapje eten gaan we verder en worden flink nat bij Jurassic Park, maar drogen weer op bij Backdraft. Bij Cinemagic krijgen we een kijkje achter de schermen van special effects en ontdekken we dat lang niet alles is wat het lijkt.
Voor het eerst tijdens deze vakantie stappen we op de fiets voor de ET-attractie. Als afsluiter bekijken we de Wild West Stunt Show, waarbij in korte tijd het hele decor wordt verbouwd onder veel schiet- en smijtwerk.
Op weg naar buiten kijken we nog even in de winkeltjes en lopen door Universal City langs de restaurants. Onze keuze valt op Tu-Tu-Tango, waar we drie gerechtjes bestellen en samen delen. Rond acht uur rijden we terug naar het hotel, waar we onze koffers klaarzetten voor vertrek.
Km stand: 4763
Dag 16: Venice Beach en vertrek uit Los Angeles
Vanochtend controleren we voor het laatst de hotelkamer om te zien of we niets zijn vergeten. In de verschillende vakjes van de auto duiken nog allerlei spullen op: de verrekijker, snoepjes, cd’s, stenen en zelfs een stuk hout. Nadat alles in de koffers is gepropt, gaan we ontbijten. Bij Denny’s is er volop keuze en onze laatste dollars geven we uit aan een all American breakfast.
Onze laatste stop van deze reis is Venice Beach. Het is er nog rustig en we rapen schelpen tijdens een wandeling over het strand. De boulevard is gevuld met tattoo- en bodypiercing shops, en voor de twijfelaars zijn er henna-tattoos.
Daarna brengen we de auto terug naar Avis. In totaal hebben we precies 3000 mijl gereden, oftewel 4800 kilometer. De shuttlebus naar het vliegveld staat al klaar en zet ons af bij de juiste gate. In de paar taxfree winkels is niet veel te koop, dus verkorten we het wachten met een hapje Chinees en wat sushi. Met enige vertraging vertrekken we rond half vier vanuit Los Angeles en zien we vanachter het raampje de laatste stukjes Amerika onder ons verdwijnen.
Dag 17: Vliegen terug naar Nederland
Doordat we ons horloge alvast op Nederlandse tijd zetten, is het ineens 0.30 uur. De films Miss Congeniality en Chocolat zorgen ervoor dat de eerste uren van de 12 uur durende vlucht snel voorbijgaan. Met eten en slapen vullen we de rest van de tijd in. Tegen 11.30 uur landen we in Zürich, waar we direct kunnen inchecken voor de vlucht naar Brussel. Driekwartier later zijn we onderweg om de 10.000 kilometer vanuit Amerika vol te maken. Tijdens de landing op Brussel zien we dat het weer helemaal dichtgetrokken is.
Bij de bagageband komt Linda’s koffer snel voorbij, maar de mijne laat op zich wachten. Het is duidelijk dat meerdere mensen nog koffers missen. Bij de balie krijgen we te horen dat de koffer in LA of Zürich is en later met taxi naar huis gebracht zal worden. Onze taxi staat bij de uitgang al klaar en brengt ons comfortabel naar huis. Op de achterbank dommelt Linda regelmatig in. Thuis pakken we de koffers uit, laten iedereen weten dat we terug zijn en brengen de 11 fotorolletjes weg. Na een warm bad op de bank proberen we de vermoeidheid te overwinnen en gaan uiteindelijk rond 22.00 uur naar bed.
Dag 18 woensdag 13 juni – Kofferbezorging en afronding
Om 7.40 uur belt de luchthaven Düsseldorf om te vragen of het uitkomt dat mijn koffer ’s middags met een taxi wordt bezorgd. We draaien ons om en slapen nog lekker verder. Rond half twaalf gaat de telefoon opnieuw en wordt de koffer keurig afgeleverd.
De wasmachine kan draaien en daarmee is onze reis helemaal afgerond.
De foto’s bij elkaar:
